وقتی وارد لندن شدم در مقایسه با سوئیس همان طوری که انتظار داشتم سطح و کیفیت زندگی و خدمات اجتماعی به شدت پایین بود.
برای کارهای اقامت ناچار بودیم به یک کلینیک مراجعه کنیم، کلینیکی که در محله متوسط نشین کوینز وی بود بی شباهت به کلینیک های روستایی نبود که در دور افتاده ترین دهات های سوئیس هم نمونه اش پیدا نمی شود!
در و دیوار کلینیک و کارکنانش به شدت بوی کهنگی، بی نظمی و هرج و مرج می داد و به جای پزشک هم یک پرستار با ما طرف شد تا چند تا سوال مسخره بکند، نکته خنده دار اینکه وقتی به مسئول اداری کلینیک گفتیم ما سوئیس می آییم باز هم سوال ابلهانه ای پرسید که انگار سیستم بهداشتی بریتانیا بهتر از سوئیس است و ما جوابی جز پوزخند نداشتیم.
برخی از پزشکان این کلینیک ها حتی نمی توانند به خوبی انگلیسی حرف بزنند و برخی دیگر حال و حوصله معاینه دقیق کردن را ندارند.
بیهوده نیست که درصد اشتباهات پزشکی و نارضایتی مردم از خدمات بهداشتی در این کشور تا این حد زیاد است.
چند وقت پیش یک پزشک که سالها در کلینیک کار می کرده به دلیل مرگ یک بیمار به دادگاه فراخوانده شد.
علت مرگ بیمار این بوده که وی ده دقیقه سعی می کرده است به اورژانس بگوید که بیمار در کما است ولی به جای واژه کما از خوابیدن استفاده می کرد، این پزشک فرانشوی که به خوبی انگلیسی حرف نمی زد وقتی به دادگاه رفت گفت من انگلیسی شکسپیر را می فهمم نه انگلیسی شما را!
همین چند هفته پیش هم یک دندانپزشک پس از 20 سال به دادگاه رفت چون توی سینک دندانپزشکی می شاشیده، دستهایش را نمی شسته، دستکش نمی پوشیده، لوازم را ضدعفونی نمی کرده یا می کرده توی گوشش و هزار تا کثافت کاری دیگر می کرده است.
یادم می آید در سوئیس یک بار قلب یک متوفی را اشتباهی برای یک بیمار محتاج قلب برده بودند و در نتیجه شانس اینکه فرد دیگری از آن قلب استفاده کند از دست رفته بود، آقا در سوئیس انگار زلزله شده بود، بدون اغراق یک ماه تمام همه کارکنان این بیمارستان و دولتمردان از وزیر و معاون گرفته تا دربان بیمارستان توی تلویزیون و رسانه ها بودند و داشتند ابراز تاسف و ندامت و غلط کردم و... می کردند!
حالا نگاه کنید توی این لندن چقدر مردمی که به پزشک ها مراجعه می کنند با نارضایتی بر می گردند، از طرف دیگر این کشور گذشته از هزار خرج دیگری که دارد مثلا برای دربارش، توی هر سوراخی هم سر می کشد از عراق گرفته تا افغانستان.
چند وقت پیش یک نفر به من گفت که در این کشور سه میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می کنند، به این می گویند نمونه یک کشور سرمایه داری در هم ریخته و نابسامان.
این هم یک نمونه اش، این خانم کلر آلن بیچاره ده سال در بیمارستان روانی بوده است، شانس آورده که از آنجا زنده در رفته و رفته دانشگاه و حالا هم نویسنده شده است.
کتاب این خانم برای جایزه ادبی اورنج نامزده شده است که به قول گاردین آبرویی برای سیستم بهداشتی افتضاح بریتانیا باقی نمی گذارد.